Luister naar Stephan

‘Crisispleegzorg gaat om het bieden van een veilige plek’

Stephan is al 5,5 jaar crisispleegouder bij Stichting Oosterpoort. Samen met zijn vriendin Edith heeft hij in die tijd 57 kinderen een veilige plek geboden. Stephan en Edith hebben vijf crisisplekken beschikbaar voor kinderen van zes tot en met achttien jaar. Ze merken echter dat de meeste plaatsingen zijn voor kinderen van twaalf jaar en ouder. Voorlopig zijn ze zeker nog niet van plan te stoppen, want ze vinden het geweldig dat ze kunnen bijdragen aan een positieve ontwikkeling voor kinderen.

Lees hier het verhaal van Stephan.

“We zijn begonnen met één kamer en één bed. We hadden dus ruimte voor één crisispleegkind. Op de heetste dag van het jaar werden we gebeld of er twee broertjes mochten komen … In twee uur tijd hebben we een ander bed gezocht én gevonden, in elkaar gezet en opgemaakt. Gutsend van het zweet hadden we net de dekens recht getrokken toen de bel ging. En de twee broertjes voor de deur stonden. Inmiddels hebben we plek voor maximaal vijf kinderen.

Onze eerste crisisplaatsing ging totaal anders dan verwacht. Deze jongen is uiteindelijk drie jaar bij ons gebleven, terwijl crisisopvang bedoeld is voor maximaal vier weken. Omdat er een tijdje een tekort was aan langdurige pleeggezinnen hebben we vaker langere plaatsingen gehad. Tegenwoordig wordt daar veel strenger op gelet door het crisisinterventieteam. Zij proberen echt vast te houden aan die vier weken. Tijdens die periode moet het perspectief van en voor de kinderen duidelijk worden. Natuurlijk ook om de crisisplek niet te lang bezet te houden.

Je moet niet de illusie hebben dat je een kind kunt opvoeden in vier weken.

Er zitten echt wel ooit lastige plaatsingen bij, bijvoorbeeld met vervelende pubers. Maar het gros is gewoon leuk! Elke plaatsing is anders en van elke plaatsing leer je weer. Ook elk verhaal is anders. Het belangrijkste is om ruimdenkend te zijn. Kinderen zijn vaak in shock, want een uithuisplaatsing gaat met een hoop tamtam. Wat wij als crisispleegouder moeten doen, is een rustig en stabiel huis bieden. Met rust, regelmaat en liefde. Je moet niet de illusie hebben dat je een kind kunt opvoeden, want daar is de tijd van vier weken echt te kort voor. Het gaat om het bieden van een veilige plek.

Er zijn zoveel verhalen die mij zijn bij gebleven. Allemaal mooi en bijzonder en waardevol. Ik denk dat de campagne ‘supergewone mensen gezocht’ de spijker op de kop slaat. Pleeggezinnen zijn niet heel bijzonder of speciaal. Als crisispleegouder komen er net wat extra dingetjes bij kijken. Zo moet je flexibel zijn en van een uitdaging houden. Je kunt namelijk gebeld worden en een uur later staan er kinderen voor je deur. Dan moet je voor zo’n kind klaar kunnen en willen staan.”

De mening van Stephan …

… over pleegzorg:
zo kan ik bijdragen aan een positieve ontwikkeling voor kinderen.

… over zijn perfecte dag:
wanneer een pleegkind na de crisisperiode weer veilig terug naar huis kan.

… over de toekomst:
ik zou heel graag willen zien wat er van sommige pleegkinderen terecht is gekomen.